عادت کرده ام به بسته بودن همه مسیرها، عادت کرده ام به تنهایی دوست داشتنت، عادت کرده ام تو را با چشم جان ببینم و حسرت هر لحظه دیدنت را به سختی پذیرفته ام.دلتنگم و برای شنیدن صدایت، بوییدنت، بوسیدنت، در

هرجای این شهرو چشم میندازم از تو یه چیزی   یادگاری   هست حتی توی آرومترین کافه چیزی برای بی قراری هست هرجای این شهرو بی تو میگردم با تو یه جوری خاطره دارم گاهی واسه دیوونه تر بودن رو نقطه ضعفم دست میزارم

یه خواب، یه رویا، هرچند ساده اما چقدر عمیق آرامشم رو بهم میریزه. تک تک سلول هام تو رو صدا میکنه، به سمت تمام مردهای هم قد تو، به سمت تمام بوهایی شبیه به بوی تو، به سمت تمام دست هایی شبیه به دست تو، به

بوی عطرت منو دیوونه کرده حس   عاشقی   تو قلبم لونه کرده شونه به شونه توی خیابون باز مرور میشه همه خاطره هامون چشمای نازت صورت ماهت دلمو برده اون طرز نگاهت خنده هات خواب یه شهرُ بهم زد با تو میشه کل

پاییز تمام شد من اما تازه پاییزی شده ام در جستجوی دستهای مهربان تو تمام برگهای زرد شهر را بر هم زده ام نبوده ای و نیستی و من امیدوارم که تو را در گوشه ای از این شهر شلوغ بیابم، ببویم، ببوسم در آغوشت

هرگز از اینکه روزگارم با تو گذشت پشیمان نشدم. شاید چون از همان اول می دانستم چه خواهد شد. دانسته با تو هم قدم شدم. آنچه تجربه کردم، شیرین یا تلخ، همه بوی تو را دارد و من عاشق بوی توام. هنوز هم در مشام

آونگی که با ضرب آهنگ عشق تو، در من می نواخت، ایستاده. بعد از این همه سال، واقعا ایستاده و من دنبال هیچ بهانه ای برای تکانه ای جدید نیستم. فراموشم نمی شوی در   خاطرم   می   مانی   دوستم خواهی ماند دوستت خواه

  میگن   عشق   همینه   همین حرفای ساده که آدم نمیدونه، کجا دل به کی داده همونقدر که تو میخوایش همونقدر بخوادت باهات راه بیاد حتی با پاهای پیاده میگن عشق همین حال خوبیه که بین ما هست همیشه میگن عشق به نظر میرس

گاهی وضوح یک عکس تمام آنچه را که دیگر وجود ندارد، بوجود می آورد. شاید فقط طعم و بوی یک خاطره است ولی مغز قدرت تشخیص خیال از واقعیت را ندارد و دوباره قلب می لرزد و می لرزد. دوباره تمام تنت گرم می شود ا

برایم هنوز تازه ای همراه با بوی عشق هنوز هم در زندگیم زنده ای نه من و نه روحم میلی به تغییر نداریم از همین جایی که ایستاده ایم و تو را تماشا میکنیم راضی هستیم 2 دی 1396 نوشته شده در شنبه ۱۳۹۶/۱۰/۰۲ساعت 11:22 توسط شادی | |

بی قرارم بی تابم پریشانم منتظرم دلتنگم مشتاقم نا آرامم تا تو بیایی ...... آرام خواهم شد 2 دی 1396 نوشته شده در شنبه ۱۳۹۶/۱۰/۰۲ساعت 11:31 توسط شادی | |

یه روزی میاد که دیگه دلت برام نریزه یه روزی میاد که دیگه دلت برام نریزه که یادت نیاد تولد من چند پاییزه هر کدوم از ما کنار یکی دیگه خوشبخته چیزی که امروز باورش واسه هر دومون سخته یه روزی میاد سالی یبارم یاد هم نیاییم از گذشتمون جز فراموشی هیچ چیزی نخواییم از تو فکر ما خاطرات ما می تونه رد شه بدون ای...

چشماتو باز میکنی، میبندی، نیست. به همین سادگی، به همین زودی، با همین سرعت، زندگی میگذره، با همون سرعتی که اومده بود، با همون سرعت، رفته! خیلیم ساده رفته. بدون درد و خونریزی!!! بدون هیچ عقوبتی. نه اینکه درد نداشتم نه اینکه میل به تنبیه نداشتم، خیلیم زیاد داشتم، هنوزم یه روزهایی دارم، اما چیزی که باعث...

به تمام لحظه هایی که کنار هم سپردیم به تمام خنده هایی که لب هم بنشاندیم به تمام عکس هایی که تو ثبت شان نمودی به تمام خاطراتی که کنار هم نشستیم به تمام هدیه هایت به تمام لحظه هایت به تمام این همه سال به تمام این همه صبر نفسم گرفته امشب نفسم گرفته امشب تو کجایی نفس من؟ 19 تیر 1396 نوشته شده د

بالاخره یه روزی میرسه که میبینی پذیرفتی، که بدون اون زندگی کنی، پذیرفتی بدون پرسیدنِ اینکه دوستت داره دوستش بداری و به دوست داشتنت ادامه بدی. یه روزی میرسه که میبینی بدون حضورش داری باهاش زندگی میکنی، دقیقا مثل آدمی که هر روز هست. یه روی میرسه که تو بدون اینکه اون باشه، محکم توی ذهنت بغلش میکنی، می

نبودنِ کسی، رفتن کسی مانند قطع شدن دست است، «مشکل نبودن دست نیست...» مشکل یادآوری روزهاییست که دست داشتهای مشکل این است کـه اکنون به کمترین نشانی از آن راضی هستی، مشکل نبودن نیست! منبع دارد نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۴/۲۹ساعت 8:59 توسط شادی | |

دارم به این باور میرسم که نقطه شروع یا نقطه پایان نمی تونه تعیین کننده باشه. مهم نیست که هر چیزی توی زندگی چطوری شروع میشه، با چه بهانه ای شروع میشه، به کجا میرسه که تموم میشه، به چه شکلی تموم میشه، واقعا مهم نیست. مهم لحظه هایی هستند که رقم خوردند، برآیند زندگی، خوشبختی و شادمانی رو مشخص میکنه نه

تابستان، پنجره اتاقت را می پوشاند و من هر بار که از مقابل آن پنجره عبور میکنم تو را تنفس می کنم با بوی تو از کنار پلکان می گذرم با چشمان خیس با قلبی گرفته و دردناک دوستت دارم را با صدای بلند در ذهنم تکرار می کنم دلتنگی را از میان چشمانم به روی گونه هایم جاری می سازم دلتنگ دستان مهربانتم دستان مهربا

رو به دروازه های شهر، بی تابِ آمدنت. می تپد قلبم، سرشار از حس محبت و دلتنگی.... و می تپد. بوی تو، بوی مردی که دوستش می دارم را در مشامم تکرار می کنم. بوی مردی، که سالهاست به دوست داشتنش ادامه داده ام، با دوست داشتنش زندگی کرده ام، بخشیده امش، بارها و بارها. 8 اردیبهشت 1396 نوشته شده در جمعه ۱۳۹

به مشرق چشمانم وارد شو و در مغرب قلبم فرود آی. جغرافیایِ حضورت را در تاریخِ زندگیمان تکرار کن. بی نهایت تکرار کن. من فلسفه نمی دانم اما شاعرِ ریاضیاتِ این رابطه ام. خودت را بر من، مرا برخودت، تقسیم کن. مرا در خودت، خودت را در من، ضرب کن. بیا تو با من، من باتو، جمع شویم، ما شویم. فراق را کم کنیم و